الشيخ عباس القمي (مترجم :انصاريان)

215

مفاتيح الجنان (فارسى)

نه برازندهء كمال تو ، شأن و اندازهء من چقدر مىتواند بالا رود تا ظرف تقديس تو قرار گيرم ؟ از بزرگ‌ترين نعمتها بر ما جارى شدن ذكر تو بر زبان ماست ، و اجازه‌ات به ماست كه تو را بخوانيم و تنزيه و تسبيح گوييم ، خدايا پس ذكرت را به ما الهام كن در نهان و آشكار و شب و روز ، و پيدا و پنهان ، و در خوشى و ناخوشى و ما را به ذكر پنهان مأنوس فرما و به عمل پاكيزه و كوشش پسنديده به كار گير ، و به ميزان كامل پاداشمان ده ، خدايا دلهاى عاشق شيفتهء تواند ، و خردهاى جداى از هم بر معرفتت گرد آمده‌اند ، بدين خاطر دلها آرام نگيرند جز به ياد تو ، و جانها جز به هنگام مشاهده‌ات راحتى نيابند ، تو تنزيه‌شده‌اى ، در هرجا ، و پرستيده گشته‌اى در هرگاه و در همواره روزگار بوده‌اى ، و به هر زبان خوانده شده‌اى ، و در هر دلى بزرگداشت شده‌اى از هر لذّتى به جز ذكر تو ، و از هر آسايشى جز همدمى با تو ، و از هر شادمانى به غير قرب تو ، و از هر شغلى جز طاعت تو پوزش مىجويم ، تو گفتى و گفتارت حق است كه : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خدا را بسيار ياد كنيد و در بامداد و شامگاه او را تسبيح گوييد و تو گفتى و گفتارت حق است : « مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم » ما را به ياد كردنت فرمان دادى ، و وعده فرمودى كه تو نيز از روى شرافت و عزّت و كرامت بخشيدن به ما ، ما را ياد كنى ، اكنون برابر با فرمانت تو را ياد مىكنيم ، پس تو نيز به وعده‌ات وفا كن ، اى يادآور يادكنندگان ، و اى مهربان‌ترين مهربانان .